GGFBank View my profile

Song

ตอนนี้มีเว็บบล็อคของมิคุที่กำลังทำการตัดสินใจเปิดโหวตว่าให้มิกุไปทัวร์คอนเสิร์ตที่ไหนต่อจากญี่ปุ่น ซึ่งพอได้เห็นกราฟผลโหวต(ณ วันที่ 1/08/53) ข้าน้อยถึงกับอึ้งไปเลยที่เดียว

 

เห็นแท่งที่พุ่งนำชาวบ้านเค้าใช่มั้ย? นั่นล่ะไทย ตามมาด้วยอเมริกากะไต้หวัน

 เว็บต้นเรื่องจ้า

http://mikutour.blog106.fc2.com/

ความเห็นส่วนตัว ถ้ากล้ามาก็กล้าหยุดงานไปดูล่ะฟะ!

 

ปล.อัพบล็อคสองรอบเลยวุ้ยวันนี้ เพราะข่าวมิคุแท้ๆเลยเชียว 

<object width=

เป็นPV ของโยวาเนะฮาคุ ซึ่งเป็นเนื้อเรื่องเสริมจากซีรี่ย์ Daughter of Evil (Aku no Musume) ซึ่งแต่งโดย Mothy แห่งเว็บนิโค

ในฐานะซึ่งข้าน้อยเป้นคนที่ชอบโยวาเนะ ฮาคุอย่างมากแล้ว พอได้ฟังเพลงนี้แล้วก็รู้สึกชอบมาก รู้สึกว่ามันเข้ากับอิมเมจของฮาคุแบบสุดๆ ก็เลยตัดสินใจว่าจะบางอย่างนั่นคือการทำเนื่อเรื่องของเพลงนี้ออกมาในเวอร์ชั่นนิยายสั้น

อาจจะไม่ใช่นิยายที่ถ่ายทอดอารมณ์ของเนื้อหาในเพลงออกมาได้ดีนัก แต่นี่เป็นสิ่งที่ข้าน้อยทำมาจากใจล้วนๆ

เชิญรับชมดูได้ครับ

ข้อแนะนำ เปิดเพลงไปด้วยเพื่อเพิ่มอารมณ์ร่วม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



**********



“ขอโทษที่มีชีวิตอยู่”

นั่นเป็นคำที่ฉันมักจะพูดอยู่เสมอ



ฉันเกิดในหมู่บ้านที่ทุกคนล้วนมีเส้นผมสีเขียวที่สวยงาม แต่มีฉันเพียงคนเดียวที่เข้ากับคนอื่นไม่ได้ เพราะฉันแตกต่างจากคนอื่น

เส้นผมของฉันเป็นสีขาวมาตั้งแต่เกิด

ไม่มีใครในหมู่บ้านที่คิดจะสนิทสนมกับฉัน เพราะความที่ฉันแตกต่างจากคนอื่น แม้ในหมู่บ้านจะมีคนอาศัยมากมายแต่ฉันเท่านั้นที่ต้องอยู่ตัวคนเดียว แม้บางครั้งจะถูกกลั่นแกล้งหรือเหยียดหยามฉันก็ไม่คิดที่จะโทษใคร เพราะสิ่งที่ผิดก็คือตัวฉันเองที่แตกต่างจากคนอื่น ช่างเป็นชีวิตที่ไร้ความหมายจริงๆ

“ขอโทษที่มีชีวิตอยู่”

ฉันมักจะพูดคำนั้นอยู่เสมอ

บ่อยครั้งที่ฉันมักจะเข้าไปในป่าซึ่งอยู่ใกล้หมู่บ้าน ลึกเข้าไปในนั้นมีต้นไม้เก่าแก่อยู่ต้นหนึ่ง คนอื่นไม่ค่อยเข้าไปในป่าที่ลึกขนาดนั้น แต่ฉันมักจะไปที่นั่นคนเดียวและอธิษฐานต่อพระเจ้าหน้าต้นไม้ต้นนั้นอยู่เป็นประจำ

การอยู่ตัวคนเดียวมันช่างแสนเศร้า ได้โปรด... ขอให้ฉันได้มีเพื่อนซักคนเถอะ



วันหนึ่งฉันได้พบ”เธอ”ที่นั่น

เธอคนนั้นนอนสลบอยู่ข้างๆต้นไม้เก่าแก่ในป่า เธอเป็นหญิงสาวที่มีผมสีเขียวและใบหน้าที่งดงามยิ่งกว่าใครในหมู่บ้านเสียอีก แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอแต่ฉันก็ได้ช่วยเธอไว้และพากลับมารักษาตัวที่หมู่บ้าน หลังจากนั้นไม่นานเราก็เริ่มสนิทกัน

แต่ฉันกับเธอช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

เธอเป็นคนที่สวยที่สุดในหมู่บ้าน ไม่ว่าใครก็คิดเช่นนั้น ผมสีเขียวของเธอนั้นงดงามยิ่งกว่าใครๆ รอยยิ้มสดใสและเสียงเพลงของเธอก็เป็นที่ชื่นชอบของคนทั้งหมู่บ้าน ในขณะที่ตัวฉันนั้นไม่มีใครที่คิดจะสนิทสนมด้วยเลย แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะฉันแตกต่างจากคนอื่น

ทว่าไม่ว่าจะสนิทสนมกับคนในหมู่บ้านแค่ไหน เธอก็ยังคงเป็นเพื่อนที่แสนดีของฉันเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

ทำไมเธอถึงไม่เปลี่ยนไป?

ทำไมเธอถึงใจดีกับฉัน?

สงสารฉันอย่างนั้นเหรอ?

เพราะฉันไม่มีอะไรที่เทียบกับเธอได้ เธอเลยสงสารฉันอย่างนั้นหรือ?

ทั้งหมดนั่นคือสิ่งที่ฉันถามเธอออกไปในวันที่เราทั้งสองไปที่ต้นไม้ที่เราพบกันครั้งแรกอีกครั้ง

หลังจากพูดออกไป ขาของฉันก็อ่อนแรงจนยันตัวเองไว้ไม่ไหวล้มลงกับพื้น มือทั้งสองข้างโอบกอดตัวเองไว้ราวกับจะบอกตัวเองบางอย่าง ฉันก้มหน้าลงแล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ

“ขอโทษที่มีชีวิตอยู่”

แม้ไม่มีฉัน เธอก็คงอยู่ในหมู่บ้านได้อย่างสบาย เพราะทุกคนในหมู่บ้านชอบเธอ

เธอไม่ควรมาเป็นเพื่อนกับฉัน คนที่แตกต่างจากคนอื่น คนที่ไม่มีใครในหมู่บ้านชอบ

ตอนนั้นฉันพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมา

เธอคนนั้นคุกเข่าลงตรงหน้าฉัน ดึงฉันเข้าไปในอ้อมแขนและโอบกอดฉันเอาไว้อย่างอ่อนโยน จากนั้นก็พูดขึ้นมา

“เพราะว่าเธอเป็นคนที่งดงามที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา เธอมีจิตใจที่ดีงามยิ่งกว่าใครๆ ฉันอยากเป็นเพื่อนกับเธอ”

ฉันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเธอ ใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ ฉันไม่รู้ว่าตอนนั้นฉันกอดเธอนานแค่ไหน หรือฉันร้องไห้ในอ้อมแขนของเธอนานแค่ไหน

แต่ฉันรู้แล้วเรื่องหนึ่ง

ต่อให้คนทั้งโลกหัวเราะหรือดูแคลนฉัน ขอแค่มีคนซักคนที่ต้องการฉัน แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ฉันมีความสุขแล้ว



ไม่นานหลังจากนั้นเราทั้งสองก็ออกจากหมู่บ้านแล้วเข้ามาทำงานในเมือง

แม้ว่าหลายๆอย่างจะไม่คุ้นเคย แต่ฉันก็มั่นใจว่าจะอยู่ที่นี่ได้เพราะว่าเราสองคนอยู่ด้วยกัน

พวกเราเข้าทำงานเป็นคนรับใช้ในคฤหาสน์หลังหนึ่ง ซึ่งเป็นบ้านของตระกูลที่มีอาชีพทางด้านค้าขาย มันเป็นงานที่เราตัดสินใจเลือกเพื่อที่จะอาศัยอยู่ในเมืองนี้ต่อไป

วันหนึ่งมีผู้ชายผมสีฟ้าท่าทางใจดีคนหนึ่งมาเยือนที่คฤหาสน์ การพบกันของเขากับเธอทำให้ชีวิตของพวกเราเปลี่ยนไป

เขาเป็นถึงเจ้าชายของอาณาจักรที่อยู่อีกฝั่งทะเล แต่เขากลับตกหลุมรักกับเธอซึ่งเป็นเพียงคนรับใช้ในบ้าน เขารักเธอมากเสียจนปฏิเสธการแต่งงานกับเจ้าหญิงซึ่งเป็นคู่หมั้นหมาย

ตอนนั้นฉันเองก็หวังให้เธอได้อยู่กับเขาอย่างมีความสุข เหมือนในนิทานที่มีเจ้าชายขี่ม้าขาวมารับหญิงสาว แต่ฉันไม่ได้คิดเลยว่าเจ้าหญิงผู้ถูกปฏิเสธจะโกรธแค้นมากถึงเพียงนั้น

ด้วยความโกรธแค้น เจ้าหญิงจึงได้ใช้อำนาจที่มีออกคำสั่ง

“จงค้นหาผู้หญิงทุกคนที่มีผมสีเขียว และสังหารทิ้งเสียให้หมด!”

ผู้หญิงทุกคนที่มีผมสีเขียวถูกทำให้หายไปจนหมด ทั้งคนในหมู่บ้าน ทั้งเธอซึ่งเป็นเพื่อนคนสำคัญของฉัน แต่ฉันซึ่งมีผมสีขาวถูกละเว้นเอาไว้

ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากให้พระเจ้าเอาชีวิตของฉันไปแทน แลกกับชีวิตของเธอ

ทำไมคนดีอย่างเธอ คนที่เป็นที่รักของคนอื่นถึงต้องตาย แต่คนอย่างฉันกลับยังมีชีวิตอยู่

เพราะอะไรถึงได้กลายเป็นอย่างนี้ เพราะอะไร...?



หลังจากนั้นไม่นานการปฏิวัติก็เกิดขึ้น

เหล่าผู้คนที่โกรธแค้นต่อการกระทำของเจ้าหญิงนำโดยหญิงสาวผู้สวมชุดสีแดง ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากเจ้าชายผู้มีผมสีฟ้าได้บุกเข้าไปในปราสาท

มีข่าวว่าเจ้าหญิงถูกจับไว้ได้และถูกประหารต่อหน้าสาธารณชน



“ขอโทษที่มีชีวิตอยู่”

หลังจากสูญเสียเธอคนนั้นไป ฉันมักจะพูดคำนั้นอยู่เสมอ

ฉันย้ายมาใช้ชีวิตอยู่ที่โบสถ์ริมหาด มันช่างเป็นชีวิตที่น่าเบื่อเมื่อไม่มีเธอคนนั้น

จนกระทั่งฉันได้มาพบกับเธอ หญิงสาวผมสีเหลืองผู้ที่สลบอยู่ที่ริมหาดใกล้ๆโบสถ์ แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอแต่ฉันก็ได้ช่วยเธอไว้และพากลับมารักษาตัวที่โบสถ์ หลังจากนั้นไม่นานเราก็เริ่มสนิทกัน

แต่ฉันกับเธอช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

เธอเป็นคนที่ทำอะไรแทบไม่เป็นเลยและยังมีนิสัยไม่ค่อยดีด้วย แต่เธอก็ยอมรับฟังที่ชั้นบอกและค่อยๆปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น

เธอทำให้ฉันนึกถึงช่วงเวลาที่อยู่กับเธอคนนั้นซึ่งเป็นเพื่อนคนแรกของฉัน แม้ว่าทั้งสองจะไม่มีอะไรเหมือนกันเลยก็ตาม

ทว่าวันหนึ่งฉันก็ได้รู้ความจริง

ในห้องสารภาพบาปยามค่ำคืนที่ไม่ควรมีใครอยู่ ฉันได้ยินสิ่งที่เธอสารภาพต่อพระผู้เป็นเจ้าทั้งน้ำตาโดยบังเอิญ

อา...เป็นไปได้อย่างไรกัน

เธอคือเจ้าหญิงผู้ควรจะตายไปแล้ว

เธอคือผู้ออกคำสั่งให้สังหารผู้หญิงที่มีผมสีเขียว

เธอคือผู้ที่ทำให้เพื่อนของฉันจากไป

เด็กสาวผู้เป็นดั่งลูกสาวของมารร้าย

ฉันจากไปจากที่ตรงนั้นก่อนที่เธอจะรู้ว่าฉันได้ยินสิ่งที่เธอพูดออกมาทั้งหมด



ฉันไม่รู้ว่าเจ้าหญิงรอดชีวิตมาได้อย่างไร แต่ฉันรู้ว่ามีบางอย่างที่ฉันต้องทำ

ในคืนหนึ่งที่เธอออกมาที่ท่าเรือเพื่อออกมามองทะเล ฉันได้แอบตามเธอมาพร้อมกับหยิบมีดมาด้วย

ระหว่างที่เธอกำลังเหม่อมองทะเลอยู่นั้น ฉันก็ลอบเข้าไปข้างหลังโดยไม่ให้รู้ตัว

ฉันกำด้ามมีดแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง จากนั้นก็เงื้อมีดขึ้น

เป้าหมายคือกลางหลังของคนที่อยู่ตรงหน้า



ฉันมีเรื่องที่ต้องขอโทษเพื่อนคนแรกของฉัน

ขอโทษที่ฉันไม่อาจลงมือแก้แค้นให้ได้

ฉันเห็นตัวฉันเองในสมัยก่อนซ้อนทับกับเจ้าหญิง

คนที่ไม่มีใครอื่นให้พึ่ง คนที่ไม่มีเพื่อน คนที่ต้องเหงาอยู่คนเดียว

การที่ต้องอยู่คนเดียว มันช่างเป็นเรื่องที่น่าเศร้า

จากคนที่ทำอะไรแทบไม่เป็นเลย ตอนนี้เธอเริ่มพัฒนาฝีมือด้านทำอาหารขึ้นมานิดหน่อยแล้ว

ขนมบริออชที่เธอทำเพื่อเป็นอาหารว่างออกมาได้ดีทีเดียว

ในช่วงเวลานั้นที่ท่าเรือ ฉันได้เห็นภาพบางอย่าง

เป็นภาพของเด็กผู้ชายซึ่งมีผมสีเหลืองและมีใบหน้าคล้ายคลึงกับเธอ

ฉันสงสัยจริงว่าเขาเป็นใครกัน?

The end

Continue in Re_Birthday



ปล.ตอนแรกว่าจะแต่งแบบอ้างอิงมุมมองของคนอื่นๆตามเพลงของแต่ละคน แต่ลองแต่งไปแต่งมายังไงแบบดั้งเดิมก็เข้าท่าสุดละ

ปล.2 ถ้าไม่นับว่าฮาคุเป็นโวคาลอยด์(จริงๆต้องVoyakiloid)ตัวโปรดอันดับ 1 ของข้าน้อยแล้วล่ะก็ บางทีเพลงในซี่รีย์(Aku no musume)ที่ข้าน้อยชอบที่สุดอาจจะเป็นเพลงนี้แทนก็เป็นได้

<object width=